„Grób Agamemnona” zbudowany jest z 21 zwrotek, każda ma sześć wersów. Rymy występują w schemacie ab-ab-cc. Utwór rozbity jest na dwie części.
W pierwszej Słowacki dokonuje rozliczenia z własną twórczością, a wizyta w grobowcu słynnego greckiego wodza staje się powodem do refleksji nad twórczością Homera, którą poeta znał i
Wiersz powstał w 1839 roku, a drukiem ukazał się rok później w Paryżu. Inspiracją do napisania „Grobu
Podmiot liryczny wiersza jest erudytą, który w czasie wyprawy do grobu Agamemnona snuje rozmyślania o własnej ojczyźnie. Porównuje ją do Termopil, a siebie samego do starożytnego wodza, który stoi na czele swojego wojska, będąc odpowiedzialnym za cały naród. Ojczyzna zdaje się
Podmiot liryczny zwiedza podziemny grobowiec Agamemnona. Miejsce i
Wiersz Słowackiego to nie tylko zwykła refleksja poety, to przede wszystkim głośny i odważny rozrachunek z
Pierwsza część utworu to refleksje poety na temat własnej twórczości. Autor ubolewa na dość słabym oddziaływaniu jego twórczości na odbiorców.
Przebywający w grocie (tytułowym Grobie Agamemnona) poeta snuje analogie do wielkiej twórczości jednego z większych twórców starożytnych Homerem. Autor odczuwa swoją małość wobec tak ogromnej potęgi twórczej a jednocześnie oddaje on pokłon i składa hołd wielkości pióra Homera. Z ogromnym żalem powiada poeta:
Nad
wielkim niczem grobów i milczą
Garstka popiołów -
ale w moim ręku
Ta struna drgnęła i pękła bez jęku.
Naród którego jest przedstawicielem Słowacki określa mianem głuchego ludu – obojętnego na przekaz.
Druga
część utworu bazuje przede wszystkim na porównaniach między
Grecją a ówczesną Polską. W surowym rozrachunku Polska
wypada bardzo blado na tle świetnej Grecji:
Na
Termopilach? - Nie na Cheronei
Trzeba się memu załamać
koniowi
Bo...